.: Krajowa Izba Gospodarczo-Rehabilitacyjna :.

powered . by

Kursy walut
NBP	2010-09-03
USD	3.0895	-0.18%
EUR	3.9635	-0.06%
CHF	3.0450	-0.44%
GBP	4.7564	-0.06%

Artykuły:

Pomoc i zaświadczenia o pomocy de minimis ze środków zgromadzonych na rachunku ZFRON SOD

Data publikacji: piątek, 2009.03.20; Autor: dr Zofia Florczak-Nowak, PIRN 11-12/2008

Celem niniejszego opracowania jest uzupełnienie odpowiedzi na pytania zgłaszane na szkoleniach KIGR, w których uczestniczyłam. Pytania zgłaszali pracodawcy prowadzący zakłady pracy chronionej, którzy dysponują środkami na rachunku ZFRON - SOD.

Środki na rachunku ZFRON-SOD powstają z nadwyżki dofinansowania do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych nad wynagrodzeniami tych osób (w informacji INF-D-P kwoty odpisów na ZFRON zapisane są w pozycji 49). Wyżej wymienionymi środkami pracodawcy powinni dysponować zgodnie z ustaleniami zawartymi w Rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych zawartym w Dz. Ustaw nr 245 poz.1810 (dalej nazywanym rozporządzeniem). Pracodawcy posiadający takie środki mogą się ubiegać o zaświadczenia o pomocy de minimis.

Co to jest pomoc de minimis

Pomoc de minimis jest szczególnym rodzajem pomocy publicznej.
Zgodnie z zasadą prawa rzymskiego de minimis non curat lex (prawo nie troszczy się o drobiazgi) jest to pomoc o niewielkich rozmiarach, która nie powoduje naruszenia konkurencji na rynku. Wynika to stąd, że pomoc de minimis jest to taka forma pomocy publicznej, która jest udzielana przedsiębiorcom przy założeniu, że przy jej niewielkiej wartości posiada ona jedynie nieznaczny wpływ na konku-rencję na rynku i na wymianę handlową między krajami członkowskimi UE. Stąd też jej udzielenie nie wymaga uprzedniej kontroli ze strony Komisji Europejskiej w drodze notyfikacji.

Ogólne informacje o pomocy de minimis

Pomoc de minimis - to pomoc spełniająca przesłanki, o których mowa w rozporządzeniu Komisji Europejskiej (WE) 1998/2006 z 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu o pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 379 z 28.12.2006).
Zgodnie z tym rozporządzeniem Komisji Europejskiej ogólna kwota pomocy de minimis przyznana dowolnemu przedsiębiorstwu nie może przekraczać 200 tys. euro w okresie trzech lat budżetowych. Limit pomocy dla przedsiębiorców działających w sektorze transportu drogowego wynosi w okresie trzech lat 100 tys. euro. W świetle obowiązujących obecnie przepisów pomoc de minimis może mieć miejsce wówczas, gdy wartość pomocy indywidualnej udzielonej przedsiębiorcy w ciągu roku budżetowego, łącznie z wartością pomocy udzielonej przedsiębiorcy w okresie ostatnich dwóch lat poprzedzających łącznie z pomocą udzieloną na podstawie składanego wniosku nie przekracza równowartości 200 tys. euro (w przedsiębiorstwach transportu drogowego 100 tys.).
Okres trzyletni oblicza się biorąc pod uwagę wartość pomocy de minimis udzielonej w roku bieżącym oraz w dwóch latach poprzedzających. Wcześniej, przed 1 stycznia 2007 roku, liczone były 3 kolejne lata (tj. 3 x 365 dni). Aktualnie okres trzech lat ocenia się w sposób ciągły, tzn. dla każdego przypadku nowej pomocy de minimis należy ustalić łączną kwotę pomocy de minimis przyznaną w ciągu danego roku budżetowego oraz dwóch poprzedzających go lat budżetowych. Pomoc de minimis jest przyznawana przedsiębiorstwu niezależnie od jego wielkości. Pomoc ta kumuluje się jedynie z inną pomocą de minimis. Może być ona udzielana zarówno w trybie programu pomocowego, jak i jako pomoc indywidualna.
Ograniczeniem w korzystaniu z tej formy pomocy jest przestrzeganie zasady, że na pomoc de minimis nie mogą liczyć przedsiębiorcy znajdujący się w trudnej sytuacji ekonomicznej, czyli tacy, którzy nie są w stanie ze środków własnych i środków pozyskanych z zewnątrz (np. od instytucji finansowych) pokryć strat, co przy braku wsparcia ze środków publicznych mogłoby doprowadzić w krótkim czasie do likwidacji przedsiębiorstwa. Za typowe symptomy trudnej sytuacji (zgodnie z pkt. 11 wytycznych UE) uważa się rosnące straty, zwiększanie się zapasów, malejące obroty, zmniejszający się przepływ środków finansowych, rosnące zaległości, toczące się postępowanie upadłościowe wobec przedsiębiorstwa lub gdy znajduje się ono w stanie niewypłacalności, itp.
Przy udzielaniu pomocy de minimis uwzględnia się każdą inną pomoc, którą przedsiębiorca otrzymał w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikowanych. Ma to zapewnić nieprzekroczenie dopuszczalnych wielkości pomocy wynikających z przepisów o wyłączeniach grupowych lub z decyzji Komisji Europejskiej. Fakt taki może mieć miejsce, gdy np. przedsiębiorca otrzymuje pomoc z dwóch różnych źródeł na ten sam projekt.

Pomoc de minimis z SOD

W art. 26a ust. 5 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych jest zapis, że w przypadku, gdy kwota miesięcznego dofinansowania przekracza kwotę miesięcznego wynagrodzenia osiąganego przez pracownika niepełnosprawnego, pracodawca prowadzący zakład pracy chronionej przekazuje różnicę pomiędzy kwotą miesięcznego dofinansowania a kwotą tego wynagrodzenia na zakładowy fundusz rehabilitacji osób niepełnosprawnych, z przeznaczeniem na indywidualny program rehabilitacji pracowników niepełnosprawnych zatrudnionych w zakładzie pracy chronionej. Z uzyskanych z tego tytułu środków pracodawca tworzy wyodrębniony zakładowy fundusz rehabilitacji. Kwota dofinansowania (uzyskana z poz. 49 informacji INF-D-P) może być wydatkowana tylko na indywidualne programy rehabilitacji. Jeżeli wydatki stanowią przysporzenie dla pracodawcy, mogą być uznane za pomoc de minimis.
W projekcie zmiany ustawy o rehabilitacji z dnia 29 lipca 2008 r. w art. 26a ust. 4 jest zaproponowany zapis, że \"kwota miesięcznego dofinansowania nie może przekroczyć kwoty 90% miesięcznych kosztów płacy, a w przypadku pracodawcy wykonującego działalność gospodarczą 75% tych kosztów. Oznacza to, że przy takim zapisie nie będą występowały odpisy na ZFRON-SOD
Pracodawca korzystający z tego typu pomocy i w związku z tym tworzący ZFRON SOD powinien w celu udokumentowania prawa do uzyskania zaświadczenia o pomocy de minimis:

- prowadzić ewidencję środków zfron,

- prowadzić dla tych środków wydzielony rachunek bankowy,

- przekazywać środki uzyskane z poz. 49 INF-D-P (nadwyżki dofinansowania nad wynagrodzeniem pracownika niepełnosprawnego) na rachunek ZFRON w terminie w terminie 7 dni od dnia ich faktycznego uzyskania,

- przeznaczać uzyskane środki na wydatki związane z realizacją indywidualnych programów rehabilitacji wyszczególnione w rozporządzeniu z dnia 19 grudnia 2007 roku w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 245, poz. 1810),

- dokonane wydatki dokumentować dowodami zakupu i dowodami zapłaty,

- posiadać zakładowy regulaminu wydatkowania środków ZFRON SOD.

Wymieniona wyżej część dofinansowania z SOD, przekazana na rachunek ZFRON, staje się pomocą publiczną dopiero w momencie wydatkowania środków na przysporzenie dla przedsiębiorcy, tzn. gdy ze środków zgromadzonych na rachunku ZFRON zostały sfinansowane wydatki wymienione w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 roku. Wówczas praco-dawca prowadzący zakład pracy chronionej w terminie 30 dni od daty poniesienia wydatku powinien wystąpić do organu udzielającego pomocy (w przypadku ZFRON - SOD do PFRON) z prośbą o wydanie zaświadczenia o pomocy de minimis, które potwierdzi tą pomoc.

Podstawy wydania zaświadczenia o pomocy de minimis

Podstawą wydania zaświadczenia o pomocy de minimis jest art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 roku o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2007 roku nr 59, poz. 404 ze zm.), który stanowi, że podmioty udzielające pomocy (organy administracji publicznej lub inne podmioty, które są uprawnione do udzielania pomocy publicznej, w tym przedsiębiorca publiczny) wydają beneficjentowi pomocy zaświadczenie stwierdzające, że udzielona pomoc publiczna jest pomocą de minimis albo pomocą de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie.
W przypadku, gdy pracodawca nie dostosuje się do obowiązujących przepisów i środki zgromadzone na rachunku ZFRON wydatkuje niezgodnie z nimi, jest zobowiązany do:

- zwrotu 100% kwoty wydatkowanych nienależnie środków na rachunek ZFRON,

- wpłaty w wysokości 30% nieprawidłowo wydatkowanych środków na rachunek PFRON w terminie do dnia 20 miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło ujawnienie nieprawidłowości.

Założenia wystawiania zaświadczeń o pomocy de minimis

Z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o pomocy de minimis, które potwierdzi taką pomoc, przedsiębiorca prowadzący zakład pracy chronionej powinien wystąpić do organu udzielającego pomocy (w przypadku ZFRON - SOD do PFRON) w terminie do 30 dni od daty poniesienia wydatku (§ 9 ust. 2 rozporządzenia z 19 grudnia 2007 r.)
Organ wystawiający zaświadczenie musi ustalić zasadność wystąpienia przedsiębiorcy. W związku z tym konieczne jest przedłożenie mu już posiadanych zaświadczeń o pomocy de minimis otrzymanej w okresie obejmującym bieżący rok kalendarzowy oraz dwa poprzedzające lata kalendarzowe albo oświadczenie o nieskorzystaniu z pomocy de minimis w tym okresie (§ 9 ust. 3 pkt.1 rozporządzenia). Np. występując o zaświadczenie na wydatek poniesiony 20 września 2008 r. przedsiębiorca prowadzący zpch powinien złożyć informację o posiadanych zaświadczeniach za rok 2006 i za 2007 oraz do 20 września 2008 roku.
Niezbędne jest również posiadanie przez organ wystawiający zaświadczenie oświadczenia przedsiębiorcy, że nie znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej. (§ 9 ust. 3, pkt. 3 rozporządzenia). Kryteria te są określone w pkt 9-11 Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (Dz. Urz. UE C 244 z 01.10.2004, str. 2).
Zgodnie z § 10. rozporządzenia z dnia 19 grudnia 2007 roku pomoc nie może być udzielona, jeżeli przedsiębiorca otrzymał pomoc inną niż de minimis w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą lub tego samego projektu inwestycyjnego, a łączna kwota pomocy spowodowałaby przekroczenie dopuszczalnej intensywności pomocy określonej w przepisach mających zastosowanie przy udzielaniu pomocy publicznej innej niż de minimis.
Warunkiem wykorzystania środków funduszu rehabilitacji na wydatki, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia, tzn. w ramach indywidualnych programów rehabilitacji, jest opracowanie ta-kich programów (§ 6 ust. 1 rozporządzenia).
W celu uzyskania zaświadczenia o pomocy de minimis beneficjent pomocy powinien przesłać do organu, który ma wystawić zaświadczenie pismo zawierające:

- wniosek o wydanie zaświadczenia z podaniem kwot wnioskowanego (wnioskowanych) zaświad-czenia (zaświadczeń),

- kwalifikację wydatku,

- kopie faktur VAT za poniesione wydatki,

- wyciągi z rachunku bankowego ZFRON dokumentujące zapłatę za faktury:
kwoty wydatku powinny być przeliczone na euro według kursu z dnia poniesienia wydatku (udzielenia pomocy) ogłoszonego przez NBP,

- zaświadczenia o pomocy de minimis otrzymanej w okresie obejmującym bieżący rok kalendarzowy oraz dwa poprzedzające go lata kalendarzowe albo oświadczenie o nieskorzystaniu z pomocy de minimis w tym okresie.

Podmiot wystawiający zaświadczenia powinien dysponować danymi dotyczącymi:

- organów, które przedsiębiorcy pomocy już udzieliły,

- podstaw prawnych udzielonej pomocy (nazw aktów prawnych),

- dat udzielonej pomocy (dzień - miesiąc - rok),

- numerów programów pomocowych, decyzji lub umów,

- form pomocy (pomocą jest każde wsparcie udzielone ze środków publicznych, które w jakikolwiek sposób uprzywilejowuje beneficjenta pomocy w stosunku do konkurentów),

- wartości pomocy (w PLN i w Euro),

- informacji, o każdej pomocy innej niż de minimis, jaką przedsiębiorca otrzymał w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikowanych oraz na dany projekt inwestycyjny, z którym związana jest pomoc de minimis,

- oświadczenia, że występujący o zaświadczenia przedsiębiorca nie jest przedsiębiorcą znajdującym się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów Unii Europejskiej dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (Dz. Urz. UE C244 z 01.10.2004, str. 2),

- oświadczenia, że przedsiębiorca spełnia warunki § 10 rozporządzenia, który mówi, że pomoc nie może być udzielona, jeżeli przedsiębiorca otrzymał pomoc inną niż de minimis w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą lub tego samego projektu inwestycyjnego, a łączna kwota pomocy spowodowałaby przekroczenie dopuszczalnej intensywności pomocy określonej w przepisach mających zastosowanie przy udzielaniu pomocy publicznej innej niż de minimis.

Dokumentacja związana z uprawnieniami do uzyskania zaświadczenia o pomocy de minimis i same zaświadczenia powinny być archiwizowane.

Organ wystawiający zaświadczenie dokonuje analizy przysłanych przez przedsiębiorcę dokumentów w myśl art. 63 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej. Jeżeli kwota wydatku łącznie z wydatkami, na które pracodawca już posiada zaświadczenia de minimis za wymieniony wyżej okres nie przekroczy 200 tys. euro i będzie spełniała pozostałe warunki wymienione w wymienionym wyżej rozporządzeniu, wówczas może być zaliczona do pomocy de minimis. Jeżeli kwota posiadanych przez podmiot zaświadczeń wyczerpuje limit 200 tys. euro, wówczas wydatek ten do pomocy de minimis nie może być zaliczony.
Jeżeli w wyniku analizy organ wystawiający zaświadczenie stwierdzi brak któregokolwiek z ww. dokumentów lub nieprawidłowość ich wypełniania, wysyła do beneficjenta pomocy występującego z wnioskiem o wydanie zaświadczenia pismo wzywające do uzupełnienia braków lub usunięcia błędów.
Organ wystawiający zaświadczenie może wystawić zaświadczenie o pomocy de minimis do wysokości kwoty zgromadzonej na rachunku zakładowego funduszu rehabilitacji uzyskanej na podstawie art. 26a ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, tj. różnicę pomiędzy kwotą miesięcznego dofinansowania a kwotą wynagrodzenia osiąganego przez pracownika niepełnosprawnego.

Za dzień udzielenia pomocy uważa się:

- w przypadku pomocy udzielanej na podstawie decyzji lub umowy dzień wydania decyzji lub podpisania umowy;

- w przypadku pomocy automatycznej w formie ulgi lub zwolnienia - dzień, w którym upływa termin złożenia informacji, deklaracji itp.;

- w przypadku, gdy brak obowiązku złożenia deklaracji lub innego dokumentu - dzień przysporze-nia korzyści finansowych.
Zaświadczenia o pomocy de minimis udzielane są w odniesieniu do pomocy poakcesyjnej, w odniesieniu do której charakter de minimis był znany i organowi przysparzającemu i przedsiębiorcy. Taką pomocą jest pomoc uzyskana w drodze wydatkowania środków ZFRON-SOD.

Organ wystawiający zaświadczenie o pomocy de minimis informuje zainteresowanego przedsiębiorcę o kwocie pomocy oraz o tym, że pomoc ta ma charakter de minimis.

Zaświadczenie o pomocy de minimis zawiera:

- pieczęć podmiotu udzielającego pomocy publicznej,

- nazwę podmiotu udzielającego pomocy publicznej,

- numer identyfikacji podatkowej (NIP) podmiotu udzielającego pomocy publicznej,

- siedzibę i adres podmiotu udzielającego pomocy publicznej,

- poświadczenie, że pomoc publiczna udzielona w dniu... jest na podstawie (pełna podstawa prawna udzielonej pomocy),

- imię i nazwisko albo firmę beneficjenta pomocy,

- numer identyfikacji podatkowej (NIP) beneficjenta pomocy,

- miejsce zamieszkania i adres albo siedzibę beneficjenta pomocy,

- wartość pomocy w złotych stanowiącej równowartość..... euro;

- stwierdzenie, że udzielona pomoc publiczna jest pomocą de minimis i spełnia warunki określone w (podać właściwe rozporządzenie Komisji Europejskiej dotyczące stosowania art. 87 i 88 TWE do pomocy de minimis),

- dane osoby upoważnionej do wydania zaświadczenia (imię i nazwisko, stanowisko służbowe, datę i podpis).
Wystawione zaświadczenia o pomocy de minimis powinny być ewidencjonowane w rejestrze zaświadczeń o pomocy de minimis:

Zaświadczenia o pomocy de minimis korygujące

Zaświadczenia o pomocy de minimis korygujące powinny być wystawiane w celu zapewnienia zgodności treści zaświadczeń ze stanem faktycznym. Podstawę prawną stanowi art. 217 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.).

Zaświadczenie korygujące powinno zawierać:

- informację o anulowaniu poprzedniego zaświadczenia (wraz z podaniem przyczyn),

- stwierdzenie rzeczywistej wartości udzielonej pomocy,

- (lub) stwierdzenie nieudzielania pomocy.

Powiadomienie o odmowie wydania zaświadczenia o pomocy de minimis

Powiadomienie o odmowie wydania zaświadczenia o pomocy de minimis organ udzielający pomocy wystawia beneficjentowi pomocy wówczas, gdy złożone przez niego dokumenty o wydanie zaświadczenia o pomocy de minimis nie spełniają warunków o wydanie zaświadczenia zapisanych w wymienionych wyżej aktach prawnych.

Linki | Mapa strony | Administrator